Zrównoważony rozwój w łańcuchu dostaw jest ważnym kryterium decyzyjnym dla gmin, dostawców i operatorów sieci. Rury z tworzyw sztucznych mają ogólnie bardzo dobry bilans środowiskowy, zwłaszcza w porównaniu z innymi materiałami. Przegląd recyklingu, materiałów biobazowych i środowiskowych deklaracji produktów (EPD), które oceniają cały cykl życia produktu.
W wielu obszarach, takich jak zaopatrzenie w wodę, odprowadzanie ścieków czy budownictwo, rury z tworzyw sztucznych są dziś niezastąpione. Niemniej jednak, ze względu na ich pochodzenie kopalne i potencjalny wpływ na środowisko, znajdują się w centrum dyskusji o zrównoważonym rozwoju. Przy tym rury z tworzyw sztucznych są już dziś bardziej zrównoważone, niż sugeruje ich reputacja.
©istockphoto.com_Vadimborkin
| © envato.com / Anna Ostanina |
Recykling w produkcji rur z tworzyw sztucznych
egeplast przetwarza głównie termoplastyczny polietylen i w 100% ponownie wykorzystuje odpady powstające w zakładzie podczas uruchamiania i zatrzymywania linii produkcyjnych. Dzięki temu każdy gram tworzywa sztucznego ostatecznie staje się rurą, a żaden materiał nie jest marnowany.
Udział zakupionych materiałów pochodzących z recyklingu jest niewielki, ponieważ – ze względu na bardzo długi okres użytkowania rur z tworzyw sztucznych – po prostu niewiele jest zwrotów. Rury z tworzyw sztucznych spełniają swoje zadanie przez bardzo długi czas i nie ma
powodu, aby je wymieniać.
Zasadniczo, dostępne na rynku termoplastyczne recyklaty z tworzyw sztucznych mogą być bez problemu wprowadzane do procesu przetwórczego i przetwarzane na nowe rury. Jednak jakość tych materiałów pochodzących z recyklingu nie jest porównywalna z jakością materiałów pierwotnie użytych. Dlatego materiały pochodzące z recyklingu nie są obecnie stosowane do rur ciśnieniowych ani nawet rur do wody pitnej, lecz są używane wyłącznie w obszarze bezciśnieniowego odprowadzania ścieków, zarządzania wodami opadowymi oraz ochrony kabli.
Istniejące podejścia do recyklingu
Obecnie istnieje kilka metod recyklingu tworzyw sztucznych:
Recyklaty pokonsumenckie (PCR):
Ponowne wykorzystanie tworzyw sztucznych z odpadów domowych (np. z opakowań) w produkcji rur
Recyklaty poprzemysłowe (PIR):
Wykorzystanie odpadów przemysłowych, np. pozostałości produkcyjnych z własnej produkcji
Struktury wielowarstwowe:
Zastosowanie recyklatu w rdzeniu rur, podczas gdy warstwa zewnętrzna składa się z nowego materiału (dla wymagań higienicznych lub technicznych)
Rozróżnia się recykling chemiczny i fizyczny.
W recyklingu chemicznym polimery są rozkładane na poziomie molekularnym na
ich podstawowe składniki chemiczne.
Po rozłożeniu mogą być one ponownie wykorzystane do produkcji nowych tworzyw sztucznych, które mają jakość nowego produktu. Niestety, recykling chemiczny jest bardzo energochłonny i kosztowny.
Natomiast w przypadku recyklingu fizycznego struktura chemiczna pozostaje nienaruszona.
W tej formie recyklingu tworzywa sztuczne są rozdrabniane, a następnie ponownie przetwarzane, tak aby w przyszłości można było wytłaczać z tego materiału nowe rury. egeplast stosuje recykling mechaniczny własnych recyklatów poprzemysłowych, aby sprostać odpowiedzialności ekologicznej i pracować w sposób bardziej oszczędny pod względem zasobów.
Zrównoważony rozwój w centrum uwagi
Ponadto istnieją podejścia do produkcji podstawowego materiału dla naszych rur, polietylenu, nie z surowców kopalnych, lecz z surowców odnawialnych. Te tak zwane tworzywa biobazowe mogą wykazywać te same właściwości co materiały oparte na paliwach kopalnych, ale ich produkcja jest mniej emisyjna pod względem CO2. Czynnikiem hamującym jest tutaj ograniczona dostępność surowców odnawialnych, co znacząco wpływa również na cenę materiałów.
Ponieważ tworzywa biobazowe, które różnią się od materiałów opartych na paliwach kopalnych jedynie pochodzeniem, a nie jakością, są dostępne w ograniczonym zakresie, przyjęto podejścia bilansu masowego, dzięki czemu producent może dokładnie udokumentować, który klient otrzymuje jaki surowiec:
Za pomocą systemu bilansu masowego księgowo śledzi się, ile zrównoważonego surowca zostało użyte. Część wyprodukowanych z niego polimerów może być deklarowana jako „certyfikowana ISCC PLUS” – zgodnie z udziałem użytych zrównoważonych surowców.
Produkt końcowy nie jest fizycznie oznaczany, lecz zrównoważony udział jest rozdzielany obliczeniowo za pomocą systemu bilansu masowego. Umożliwia to również stosowanie zrównoważonych surowców bez konieczności dostosowywania procesu produkcyjnego. Certyfikowany udział jest dokumentowany, aby umożliwić weryfikowalną i przejrzystą komunikację dotyczącą zrównoważonego rozwoju z klientami.
Większa przejrzystość dzięki EPD
To, jak zrównoważone są różne produkty budowlane, może zależeć nie tylko od surowca, ale także w dużym stopniu od produkcji. Czy wykorzystywana jest zielona energia? Czy istnieją zamknięte obiegi wody chłodzącej itp.? Te aspekty można obiektywnie porównać za pomocą etykiet środowiskowych, takich jak EPD.
Wartości zrównoważonego rozwoju w EPD, w przeciwieństwie do innych certyfikacji, nie opierają się wyłącznie na produkcji, lecz odnoszą się do całego cyklu życia produktu. Ta ustandaryzowana procedura umożliwia klientowi końcowemu łatwe porównanie, aby uwzględnić zrównoważony rozwój w procesie decyzyjnym.
Źródło: Zrównoważony rozwój
