Aby ujednolicić zasady rozbudowy sieci światłowodowej w Verlegung na płytkiej głębokości, tzn. w przypadku Verlegung powyżej standardowej głębokości lub powyżej poziomu gruntu, w dniu 28.07.2023 r. opublikowano normę DIN 18220 „Metody trenchingu, frezowania i orki do Verlegung infrastruktury rur osłonowych i kabli światłowodowych dla sieci telekomunikacyjnych”. Mgr inż. Meinolf Rameil, Dyrektor Techniczny w Tracto-Technik, w wywiadzie eksperckim z dr inż. Thorstenem Späthem, Kierownikiem Działu Zarządzania Produktami egeplast, wyjaśnia zalety i wady nowej normy.
Nowa norma DIN 18220 jest co prawda zasadniczo pozytywnie przyjmowana przez branżę, ale z niektórych stron jest również oceniana krytycznie. Ponieważ choć norma dla uwzględnionych specjalnych form otwartej metody budowy jest z pewnością sensowna i ważna, to pytanie o metody bezwykopowe pozostaje otwarte. Mgr inż. Meinolf Rameil, Dyrektor Techniczny w Tracto-Technik, w rozmowie z dr inż. Thorstenem Späthem, Kierownikiem Działu Zarządzania Produktami egeplast, wyraźnie zajął stanowisko w tej sprawie.
Thorsten Späth: Ogólnie rzecz biorąc: Jak ocenia Pan normę DIN 18220?
Meinolf Rameil: Zasadniczo słuszne i ważne jest uregulowanie w normie DIN 18220 specjalnych metod otwartej metody budowy. Jest to podstawowy warunek, aby te alternatywy dla klasycznej otwartej metody budowy stały się stanem techniki. Jednakże dużą wadą normy jest to, że cały obszar metod bezwykopowych nie został uwzględniony. W ten sposób traci się ważną szansę na częstsze niż obecnie stosowanie tych nowoczesnych i bardzo dobrze nadających się do rozbudowy sieci światłowodowej metod.
Czy uważa Pan, że brak wzmianki o metodach bezwykopowych negatywnie wpłynie na ich rolę w rozbudowie sieci światłowodowej?
Tak, myślę, że normę można by interpretować w ten sposób, że tylko wymienione tam metody mogą być stosowane jako alternatywa dla otwartego wykopu.
Metody trenchingu oferują przewagę nad tradycyjną otwartą metodą budowy z użyciem koparek i w związku z tym powinny być uwzględnione w takiej normie. Ale dlaczego metody bezwykopowe pozostają nieuregulowane? Często są one preferowane nie tylko ze względów ekonomicznych, ale przede wszystkim ekologicznych. Norma, która pomija te nowoczesne metody, wyrządza niedźwiedzią przysługę celowi szybkiej, ekonomicznej i przede wszystkim zrównoważonej rozbudowy sieci światłowodowej.
Jak duży ocenia Pan wpływ lub znaczenie tej normy w ramach tego złożonego zestawu zagadnień?
Nie zakładam, że brak uwzględnienia metod bezwykopowych w normie DIN 18220 będzie miał bezpośredni wpływ na ich stosowanie. Jednak to, co uważam za realistyczne, to pewien stopień zakłócenia rynku – oczywiście nie zakładam tu złych intencji.
Jednak norma ta w krótkim czasie znajdzie się w centrum uwagi polityków i stowarzyszeń. Dla gmin i przedsiębiorstw telekomunikacyjnych – słusznie – dostępne będą oferty szkoleniowe i szerokie możliwości informacyjne. W rezultacie metody znormalizowane w DIN 18220 będą automatycznie częściej ogłaszane w przetargach i stosowane. W konsekwencji oznacza to niekorzyść dla metod bezwykopowych.
Czy w Pana opinii należałoby dążyć do odwrotnego rozwoju?
Bez wątpienia. Metody bezwykopowe, na przykład horyzontalne przewierty sterowane lub rakiety pneumatyczne, powinny być znacznie częściej stosowane przy układaniu sieci światłowodowych. Potrzebujemy w tym obszarze rozwiązań, w których obciążenie powierzchni nad trasą kablową jest minimalne. Przyroda, ludzie, obszary mieszkalne, ruch drogowy, sklepy i przedsiębiorstwa – metody bezwykopowe minimalizują zakłócenia i zapewniają krótki czas budowy, niewielkie zapotrzebowanie na miejsce i ekonomiczne wykonanie.
Jak w Pana opinii powinna wyglądać norma?
Moim zdaniem potrzeba kompleksowej rodziny norm jest oczywista. W ten sposób można by objąć wszystkie alternatywne metody Verlegung – również na standardowej głębokości.
Nawiązuje Pan do głębokości normatywnej. Czy widzi Pan wady w układaniu rur na mniejszej głębokości?
Mimo swoich zalet, Verlegung na płytkiej głębokości jest również poważną ingerencją w niegdyś nienaruszoną infrastrukturę. Częściowo po zakończeniu prac budowlanych mija zaledwie kilka miesięcy, zanim negatywne skutki staną się widoczne. Oprócz uszkodzeń spowodowanych mrozem, do znanych problemów zaliczają się również zmiany poziomu lub przemieszczenia gruntu w korpusie drogowym.
Dla ułożonych kabli światłowodowych niska głębokość Verlegung oznacza stałe zagrożenie uszkodzeniem. Późniejsze inne zadania budowlane wymagają zwiększonych nakładów, częściowo może być nawet konieczna ponowna Verlegung. Ponadto brakuje kompleksowego rejestru sieci do dokumentacji dokładnego położenia linii światłowodowych, co zwiększa ryzyko uszkodzeń lub awarii sieci.
