Kunststof: permeatie van chemicaliën
Buizen van polyethyleen voor het transport van benzeenhoudend gebruikswater
PE 100-buizen worden zowel in de drinkwater- als in de gasvoorziening (en ook voor de afvoer van gemeentelijk afvalwater) gebruikt. Voor deze toepassingen zijn er, met name vanwege de ongevoeligheid van polyethyleen voor corrosie, zeer positieve bedrijfservaringen. De buizen zijn gestandaardiseerd in Europese normen en voor de gas- en watervoorziening in Duitsland via de DVGW (Deutscher Verein des Gas- und Wasserfaches) gecertificeerd.
Ook voor industriële toepassingen worden buizen van PE 100 gebruikt. Of het materiaal polyethyleen bestand is tegen het te transporteren medium, is in tabellen vastgelegd (bijv. in bijlage 1 bij DIN 8075). Uit deze norm blijkt dat PE-HD (als overkoepelende term, PE 100 is een PE-HD) slechts beperkt bestand is tegen technisch zuiver (dus vrijwel 100%) benzeen. Het benzeen kan na verloop van tijd in het polyethyleen binnendringen en zwelling veroorzaken, en die op haar beurt een verzwakking van de mechanische karakteristieke waarden. Een buis van PE 100 kan dus alleen met een gereduceerde inwendige druk worden gebruikt. De reductiefactor moet in het individuele geval voor de aanwezige concentratie worden bepaald.
SLA® Barrier Pipe (drinkwaterbuis met permeatiebarrière)
Naast de bestendigheid van het materiaal moet ook rekening worden gehouden met de permeatiedichtheid van het buismateriaal. Al sinds het begin van het gebruik van polyethyleenbuizen is bekend dat deze niet blijvend diffusiedicht zijn tegen benzeen. Het tijdstip waarop de eerste moleculen door de buiswand zijn gepermeëerd en de permeatiehoeveelheden hangen in het individuele geval af van de concentraties en de bedrijfstemperatuur.
egeplast heeft tegen deze achtergrond al in de jaren 80 de SLA® Barrier Pipe ontwikkeld. Deze polyethyleenbuis bevat een sperlaag van aluminium en is dus vergelijkbaar opgebouwd als een Tetra Pak. Deze permeatiedichte PE-buis is in het Nederlandse KIWA-regelwerk toegelaten voor de aanleg van drinkwaterleidingen in verontreinigde bodems met een concentratie van tot 1780 mg/l benzeen in de omgeving van de buis.
