Tworzywo sztuczne: permeacja chemikaliów
Rury z polietylenu do transportu wody użytkowej zawierającej benzen
Rury PE 100 są wykorzystywane zarówno w zaopatrzeniu w wodę pitną, jak i w gaz (a także do odprowadzania ścieków komunalnych). W przypadku tych zastosowań istnieją bardzo pozytywne doświadczenia eksploatacyjne, szczególnie ze względu na odporność polietylenu na korozję. Rury są znormalizowane w normach europejskich i certyfikowane dla zaopatrzenia w gaz i wodę w Niemczech przez DVGW (Deutscher Verein des Gas- und Wasserfaches).
Rury z PE 100 są również stosowane w zastosowaniach przemysłowych. Informacja o tym, czy tworzywo polietylen jest odporny na transportowane medium, jest przedstawiona w formie tabelarycznej (np. w załączniku 1 do DIN 8075). Z tej normy wynika, że PE-HD (jako pojęcie nadrzędne, PE 100 jest PE-HD) jest tylko warunkowo odporny na technicznie czysty (czyli prawie 100%) benzen. Benzen może z czasem wnikać do polietylenu i powodować pęcznienie, a to z kolei osłabienie właściwości mechanicznych. Rurę z PE 100 można zatem eksploatować tylko przy obniżonym ciśnieniu wewnętrznym. Współczynnik obniżenia należy określić w każdym przypadku dla występującego stężenia.
SLA® Barrier Pipe (rura do wody pitnej z barierą permeacyjną)
Oprócz odporności tworzywa należy również uwzględnić szczelność permeacyjną materiału rury. Od początków stosowania rur polietylenowych wiadomo, że nie są one trwale szczelne dyfuzyjnie wobec benzenu. Moment, w którym pierwsze cząsteczki przenikają przez ścianę rury, oraz ilości permeacji zależą w poszczególnych przypadkach od stężeń i temperatury eksploatacji.
W tym kontekście egeplast opracował już w latach 80. SLA® Barrier Pipe. Ta rura polietylenowa zawiera warstwę barierową z aluminium, jest więc zbudowana podobnie jak opakowanie Tetra Pak. Ta szczelna permeacyjnie rura PE jest dopuszczona w holenderskich przepisach KIWA do układania rur wodociągowych w skażonych gruntach o stężeniu do 1780 mg/l benzenu w otoczeniu rury.
