Jakie muszą być sieci gazowe jutra, aby były przystosowane do 100% wodoru?
egeplast, jako specjalista w dziedzinie innowacyjnych systemów rur z tworzyw sztucznych, uczestniczy w kilku projektach badawczych i jest poszukiwanym partnerem do rozmów w celu tworzenia przyszłościowych rozwiązań.
W osiąganiu celów klimatycznych bezemisyjny wodór odgrywa istotną rolę. Może być wytwarzany z odnawialnych źródeł energii i wykorzystywany energetycznie w sposób neutralny dla klimatu. Dla rządu federalnego temat ten ma strategiczne znaczenie. Dlatego wspierane są technologie związane z nośnikiem energii, jakim jest wodór. W centrum wsparcia znajdują się projekty badawcze z tak zwanymi realnymi laboratoriami, które mają w praktyczny sposób wyjaśnić wszystkie otwarte kwestie związane z wytwarzaniem, obsługą, transportem, magazynowaniem i wykorzystaniem wodoru. Niemcy mają stać się numerem 1 na świecie w dziedzinie wodoru, domagał się minister gospodarki Peter Altmaier. W szczególności dystrybucja wodoru jest przedmiotem licznych dyskusji.
Czy istniejące sieci gazowe mogą być do tego wykorzystane? Obecne przepisy dopuszczają domieszkę do 10%, do tej granicy zapewnione jest, że wszystkie komponenty funkcjonują bez ograniczeń i bezpiecznie. Kolejnym krokiem ma być zwiększenie do 20%. Jednak przyszłe sieci gazowe powinny być przystosowane do 100% wodoru. Jak powinna być zbudowana taka sieć? Obecna sieć dystrybucyjna w Niemczech mierzy prawie 300 000 km i składa się w prawie 80% z rur z tworzyw sztucznych z PE 80 i PE 100. Dlatego egeplast, jako specjalista w dziedzinie systemów rur z tworzyw sztucznych, jest obecnie poszukiwanym partnerem do rozmów w celu tworzenia przyszłościowych rozwiązań. Chociaż udowodniono, że polietylen jest odporny na wodór, małe cząsteczki wodoru mogą emitować przez ścianę rury w wyniku permeacji jeszcze łatwiej niż metan. Dlatego projekty badawcze, w których uczestniczy egeplast, koncentrują się również na określaniu permeacji [Schütz, König, Glandien, Weßing i Gollanek w gwf Gas + Energie 9/2017].
Projekt Avacon / DVGW
Spółka zależna E.ON, Avacon, we współpracy z DVGW, rozpoczyna dotychczas unikalny projekt w niemieckiej sieci dystrybucji gazu, w którym do gazu ziemnego ma być domieszkane 20% wodoru. Oprócz przydatności istniejących w sieci instalacji, dużą wagę ma kompatybilność urządzeń klienta z wodorem.
Projekt HYPOS
Inny projekt zajmuje się pytaniem, jak w przyszłości musi być zbudowana sieć gazowa, aby bezpiecznie dostarczać 100% wodoru do odbiorcy końcowego. Jakie urządzenia muszą zostać wymienione lub dostosowane? Tym pytaniem zajmuje się projekt HYPOS. Aby wyjaśnić te kwestie, Mitnetz Gas uruchomił w parku chemicznym Bitterfeld-Wolfen przykładową sieć dystrybucyjną [www.hypos-eastgermany.de].
Projekt Westküste 100
W projekcie realnego laboratorium „Westküste 100” wykorzystuje się energię odnawialną wytwarzaną za pomocą energii wiatrowej do produkcji zielonego wodoru w rafinerii Heide poprzez elektrolizę. Następnie jest on transportowany przez rozgałęzioną sieć wodorową między rafinerią, zakładami komunalnymi a systemem kawern, a tym samym testowane jest magazynowanie i przemysłowe wykorzystanie w rzeczywistych warunkach [www.westkueste100.de].
Innowacyjne rozwiązania w zakresie rur z tworzyw sztucznych
Przejście na sieci wodorowe to nie tylko temat niemiecki. Wielu operatorów sieci gazu ziemnego z Holandii
pod koniec 2019 roku zasięgnęło informacji w egeplast w Greven na temat możliwości innowacyjnych rozwiązań w zakresie rur z tworzyw sztucznych. Wymiana doświadczeń z niemieckimi i czeskimi operatorami sieci pokazała, że pytania dotyczące limitów domieszek i 100% sieci wyspowych są podobne, ale wszyscy dostrzegają ogromne możliwości sieci gazu ziemnego dla odnawialnych źródeł energii.
Źródło: Zrównoważony rozwój
